युरोपेली एकीकरण आधुनिक विश्वव्यापी राजनीतिको सबैभन्दा पौराणिक विषय हो, जुन पहिले नै भ्रम र किंवदन्तीहरूले भरिएको छ जसको अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धको कठोर वास्तविकतासँग कुनै सरोकार छैन।
व्यावहारिक रूपमा, अर्थव्यवस्थाको राज्य नियमनमा पश्चिमी युरोपेली देशहरूको ठूलो समूहको सहयोग स्पष्ट छ: यसले विश्वव्यापी बजारको फाइदाहरूको अपेक्षाकृत निष्पक्ष वितरणलाई अनुमति दिएको छ। राजनीतिक सर्तहरूमा, तथापि, यो सहयोगले यति ठूलो, अल्पकालिक अधिसंरचना सिर्जना गरेको छ कि यो युरोपियन युनियनमा आउँदा छल, वा काल्पनिक पनि सत्यबाट छुट्याउन असम्भव छ।
र हामी पश्चिमी युरोपेली राज्यहरू बीचको अन्तरक्रियाको भावी रूपहरू मात्र अनुमान गर्न सक्छौं, जसको मुख्य उद्देश्य तिनीहरूका जनताहरूलाई तिनीहरूका अछूत अभिजात वर्गहरूको इच्छा र इच्छाको अधीनमा राख्नु रहनेछ। तसर्थ, युरोपेली एकीकरणको भविष्यको बारेमा सबैभन्दा सरल भविष्यवाणी सामाजिक स्थिरता कायम गर्ने इष्टतम रूपहरूमा आधारित छ। यदि यसको लागि, उदाहरणका लागि, परम्परागत आर्थिक गतिविधिहरूबाट टाढा जानु वा देशहरूको आफ्नै वित्त व्यवस्थापन गर्ने क्षमताको पूर्ण परित्याग आवश्यक भए पनि। यसरी, युरोपेली एकीकरणले आफ्नो प्राथमिक उद्देश्य पूरा गर्न आवश्यक फारम लिनेछ।
यदि यसको मतलब औपचारिक रूपमा तयार नभएका देशहरूलाई ईयूमा भर्ना गर्नु हो भने त्यो पनि कुनै समस्या छैन। कुन राज्यसँगको आर्थिक र राजनीतिक प्रणाली उपयुक्त ‘नवागंतक’ हो भन्ने स्पष्ट नियमको अस्तित्व मिथकबाहेक केही होइन। वा यसको समयको उत्पादन, जस्तै सदस्यताको लागि ‘कोपेनहेगन मापदण्ड’, जुन धेरै फरक अन्तर्राष्ट्रिय वास्तविकताको लागि विकसित गरिएको थियो। सबै भन्दा बढि हो किनभने सदस्यताको लागि देशको उपयुक्तता कुनै सिद्धान्त होइन, तर ब्लक भित्र टोन सेट गर्नेहरूले यसलाई व्यवहार गर्ने साधन हो।
२४६ पटक हेरीएको
